Maritta Versnel

Naam: Maritta Versnel, documentaire maker Project buitenland: Wudjukan Mimpimu, 2010/2011 Project binnenland: MoveMe, Rotterdam, 2011 Land en locatie:Bandung, Indonesie Jouw persoonlijke motivatie om dit project te doen? Ik ben van Indonesische afkomst en het sprak mij heel erg aan om een project te volgen van Ubuntu waarbij zij werken met kinderen van de straat in Indonesië. Dit ook mijn leven had kunnen zijn en ik was nieuwsgierig hoe het leven van deze kinderen eruitziet. Daarnaast was ik erg enthousiast geworden over wat ik gehoord had over Ubuntu en wilde ik het graag zelf zien en ervaren. Wat betreft MOVEME FilmLab; ik ben journalist en heb veel projecten gedaan met jongeren in Rotterdam, graag wilde ik dit combineren en met jongeren in Rotterdam films gaan maken over maatschappelijke thema's. Wat heb je tijdens het project gerealiseerd? Tijdens het project in Bandung heb ik de kinderen en Renske met de camera gevolgd in hun proces van een theaterstuk maken met elkaar. Van deze beelden heb ik de documentaire 'Wujudkan Mimpimu' (Leef je droom) gemonteerd, deze is uitgezonden op de lokale omroep. Daarnaast heb ik via internet een interactie bewerkstelligd tussen Rotterdamse jongeren en Indonesische meisjes, via de filmpjes op internet reageerden zij op elkaar en stelden zij vragen aan elkaar. MOVEME hebben we gedaan op twee middelbare scholen in Rotterdam, waarbij jongeren tussen 15 en 25 jaar hele diverse filmpjes over bijzondere thema's hebben gemaakt. Aan het eind van het project hebben we een feestelijke filmavond georganiseerd voor vrienden, ouders en docenten en hebben we de Ubuntu-Award uitgereikt voor de film die het meeste raakte. Wat heb je gedaan om jouw verblijf daar te kunnen bekostigen Voor de documentaire heb ik samen met een vriendin subsidie aangevraagd bij diverse fondsen en heb ik uiteindelijk van Dienst Kunst en Cultuur in Rotterdam en SNS Reaal Fonds steun gekregen om de documentaire te gaan maken. Voor MOVEME FilmLab ben ik samen met Hester Terpstra subsidieland ingedoken en hebben we de financiering rond gekregen dankzij het VSBfonds en Stichting ter Bevordering van Volkskracht. Wat is jouw persoonlijke wens voor de straatkinderen waar je mee gewerkt hebt? De meiden in Bandung wens ik een leven toe waarin ze niet meer tussen de auto's langs de weg hoeven te werken, waarin ze kunnen zingen en musiceren omdat ze dit leuk vinden en niet omdat ze dit moeten doen. Ik wens hen een leven waarin ze een vak kunnen leren en iets kunnen doen met hun talenten en waarin geld een minder grote rol speelt.