Linda Eijssen

Naam: Linda Eijssen, theatervormgever en maker Project: Wujudkan Mimpimu (Leef je droom) 2011 Land en locatie: Indonesie, Bandung Wat was jouw motivatie om je aan dit project te verbinden: Straatkinderen hebben iedere dag te maken met afwijzing, dag in dag uit worden ze gezien als vuil, als irritatie of als zielig. Kinderen hebben nog geen manier ontwikkeld om zich te uiten, kinderen praten niet, maar ondergaan, en zo wordt hun lot vanzelf bepaalt. Ze voelen dat ze niets waard zijn, dus gaan ze zich zo gedragen. Theater, muziek, en kunst zijn middelen gericht op de belevingswereld van een kind. Ze geven straatkinderen een manier om hun gevoelens, frustraties en verdriet een plek te geven op een veilige manier. Vroeger maakte ik alleen artistieke voorstellingen , waarin ik bezig was mijn eigen stem te laten horen. Nu wordt ik erg gelukkig als ik ervoor kan zorgen dat anderen hun stem kunnen laten horen. Wat heb je tijdens het project gerealiseerd? Tijdens ‘Wujudkan Mimpimu’ was ik projectleider. Naast alle taken die dit inhoudt, zag ik het vooral als mijn taak om draagvlak te creëren. Om het talent dat aanwezig is in Indonesië bij elkaar te brengen, om met de regering te praten. Om lokale mensen de ruimte te bieden om het zelf te doen. Ik geloof erg erin dat enthousiasme een cumulatieve werking heeft, en zo is het ook bij dit project gegaan. Een klein verzoek uit Indonesië aan mij is uiteindelijk gaan groeien tot een volledig en succesvol project, mensen hebben aangehaakt en een jaar later zijn we actief in vier wijken van de stad waar we zaten. Vele mensen hebben meegewerkt aan de realisering van de voorstellingen, de theater-en kunstlessen en aan de verbetering van het zelfvertrouwen van de deelnemende meiden. Daar ben ik echt trots op. Wat heb je gedaan om jouw verblijf daar te kunnen bekostigen? Een jaar lang gezwoegd en gezweet om de zo broodnodige proposals te schrijven voor eventuele geldschieters. Sommige werden afgewezen, sommige gehonoreerd. Niet het werk waar ik erg blij van wordt, maar uiteindelijk heeft het zijn vruchten afgeworpen. Wat is jouw wens voor de kinderen waarmee je gewerkt hebt? Naast natuurlijk dat ik hoop dat ze goed basisbestaan voor zichzelf kunnen creëren, hoop ik dat ze zich blijven herinneren hoe ze straalden op het podium. Als ze tegenslagen hebben, dat ze dan denken aan gevoel dat ze hadden toen honderden mensen voor hun applaudisseerden en dat dat zelfvertrouwen ze het duwtje geeft om door te zetten.