Wudjudkan Mimpimu, Bandung, Indonesie, 2010

Soort project: Theatervoorstelling
Locatie: Bandung, Indonesië.
Periode: Oktober 2010 t/m april 2011
Leiding/regie: Renske Hofman en Linda Eijssen
Partnerorganisatie: Yayasan Bahtera en Maintheater
Financiering: Impulsis, Rabobank, Anak Wayang
Budget: 30.000
Thema voorstelling: Leef je droom!
Doel: Bewustzijn en betrokkenheid straatkinderproblematiek vergroten
Aantal deelnemers: 87
Aantal optredens en bereik: 25 met gemiddeld 400 toeschouwers per voorstelling

BLOG van dit project



Project Indonesie.

Van oktober tot en met februari 2011 was Ubuntu in Indonesië. Onze eerste project in Azië, in
de stad Bandung, op het eiland Java. Een bijzonder en groots project met 87 straatmeisjes. Doel
van het project was tweeledig. Straatmeisjes weer in contact te brengen met hun kracht, hun
waardigheid, potentie en levensvreugde. En meer bewustzijn en betrokkenheid creëren omtrent de
straatkinderen problematiek in de stad Bandung.

Straatkinderen in Indonesië hebben het zwaar, de regering ontkent simpelweg dat straatkinderen
bestaan, de politie organiseert van tijd tot tijd een razzia en daarmee is de kous af. Instanties
die verantwoordelijk zijn voor het lot van straatkinderen zitten met de handen in het haar. Het
ontbreekt hen aan support, professionele mankracht, geld en middelen om dit gecompliceerde
probleem aan te pakken. Ubuntu heeft door haar 4.5 jarige ervaring een methode ontwikkeld die
werkt, die iets kan bijdragen om het leed van straatkinderen te verzachten en het lot van deze
kinderen te veranderen. De kern is mensen inspireren om in beweging te komen, om zo het verschil
te maken in de levens van straatkinderen. In de stad Bandung is dit gelukt!

Ubuntu heeft gekozen voor een project met straatmeisjes omdat straatmeisjes in Indonesië
kwetsbaar zijn en gevaar lopen in aanraking te komen met criminaliteit en prostitutie. Door deze
kinderen te betrekken bij onze creatieve projecten ontwikkelen ze zelfvertrouwen, zelfrespect
en eigenwaarde. Door het ontwikkelen van deze vaardigheden worden kinderen weerbaarder
waardoor de kans om op het slechte pad terecht te komen kleiner wordt. Meisjes in Indonesië zijn
verlegen, bescheiden en durven niet vanzelfsprekend voor zichzelf op te komen. Door het maken
van een theatervoorstelling ontwikkelden deze meisjes: moed, durf, doorzettingsvermogen en
respect. Stuk voor stuk vaardigheden die in de toekomst heel goed van pas komen in hun heftige en
onvoorspelbare leven.

We hebben creatieve activiteiten opgezet in 4 verschillende wijken van Bandung waar straatkinderen
actief zijn. In totaal hebben we 87 meisjes weten te bereiken. Elke week krijgen de meisjes les in
creatieve vakken als: theater, dans, zang, muziek, beeldend, etc. Er is een fantastische voorstelling
gemaakt met 23 van de meisjes. Titel Wudjudkan Mimpimu: Leef je droom! De voorstelling gaat
over dat mensen geboren worden met een specifieke droom en een specifiek talent. Doel van ieders
leven is je talent te ontwikkelen en je droom te leven. Als je blijft geloven in je droom en stappen zet
om deze droom te realiseren zal deze droom op een dag werkelijkheid worden. Het creëren van hoop,
als er hoop is, is er toekomst.

De regering is komen kijken en er is gesproken met mensen uit de politiek die tot in het diepste
van hun ziel geraakt waren door de theatervoorstelling. De burgemeester was aanwezig en
er zijn afspraken voor een vervolg gesprek om te kijken op welke manier we het lot van deze
straatkinderen tot onze gezamenlijke verantwoordelijkheid kunnen maken. De dialoog is op gang
gekomen en daar gaat het om, mensen samenbrengen om samen te zoeken naar een oplossing die
werkt, die haalbaar is, waar mensen blij van worden omdat ze samen zoeken, het begrijpen en er
achterstaan.

Het meest geweldige is dat er nu een team van professionals en experts is in Bandung die het stokje
heeft overgenomen. Mensen die vanuit een eigen intrinsieke motivatie kiezen om het werk van
Ubuntu in Indonesië voort te zetten. Omdat ze het belangrijk vinden, omdat ze zich verantwoordelijk
voelen, omdat ze zich verbonden voelen met de kinderen en er heel erg veel voor terug krijgen. Iets
wat niet in geld is uit te drukken, omdat ze beseffen dat ze onderdeel uitmaken van iets wat groter is
en begrijpen dat als we de wereld een beetje mooier willen maken, we dat samen moeten doen en
er dan heel erg veel mogelijk is!